Z panią Marią często spacerowałyśmy po wiosennym lesie – w wyobraźni, oczywiście! Jej opowieści z okolic Gniezna były po prostu bardzo piękne i zajmujące. Ten specyficzny sposób na terapię aktywizującą to przywołanie wspomnień i doświadczeń w celu poprawy samopoczucia. To wielkie uproszczenie pracy terapeuty zajęciowego, ale faktem jest, że ta prawdziwa historia poprawiała nam obu nastrój. Polecam ją i Tobie wrażliwy czytelniku.
MATKA WRÓCI – NIE PŁACZ MAŁA.
NIE DOTYKAĆ, NIE NAZYWAĆ,
NIE OSWAJAĆ – NIE WRÓCIŁA?
NA SŁOMIE W KARTONIE
BĘDZIESZ DZISIAJ SPAŁA.
W BURACZKACH POD DRZEWEM
JAK KÓZKA SKAKAŁA.
NAJTRUDNIEJ NAM BYŁO
SIĘ NIE PRZYZWYCZAJAĆ.
JESIEŃ NAM CIEBIE
SARENKO ZABRAŁA.
Mądrość pani Marii i jej męża leśnika polegała na tym, że zawsze zanim zajęli się dzikim zwierzęciem, dawali szansę naturze. Tej małej sarny również nie przynieśli od razu do domu. Długo wzywała spod brzóz swoją mamę. Dopiero przed nocą zapadła decyzja o udzieleniu pomocy maluchowi. Sarenka została nakarmiona i odchowana, a czas najchętniej spędzała w ogrodzie wyjadając świeżo posadzone buraczki. Wszystkiego próbowała, a do jej przysmaków należały młode pędy brzozy.
Agnieszka Antosik nie dziwi się temu. Podkreśla w swojej książce „Drzewnik”, że brzoza i jej sok brzozowy był niegdyś wymarzonym eliksirem wspomagającym podczas trudnego czasu przednówka, gdy brakowało witamin i minerałów. Sok ten był darem dzikiej natury dla ludzi i nie tylko. Autorka podkreśla jednak, że zmiany klimatyczne spowodowały odwrócenie ról. „Coraz mniej zim i susza, która po nich następuje, powodują, że brzozy licznie schną. Jeżeli pobieramy sok, kaleczymy drzewo, co naraża je na infekcje grzybicze. W czasach suszy drzewom trudniej się przed nimi bronić. Traktuj pozyskiwanie darów natury jak otrzymywanie prezentu od zaprzyjaźnionych istot, a nie jak wizytę w supermarkecie.”
Idź do brzóz, gdy ci smutno lub gdy musisz pozbierać myśli, koniecznie gdy chcesz się pozbyć gniewu. Sprawdź, co się wydarzy – na pewno nie pożałujesz.
Prezentujemy Państwu kolejny cykl artykułów – to „Pocztówki z Powiatu Gnieźnieńskiego” autorstwa pacjentki Oddziału Medycyny Paliatywnej w Szpitalu Pomnik Chrztu Polski w Gnieźnie. To kolejny owoc terapii zajęciowej prowadzonej na oddziale jako rodzaj rehabilitacji wspomagającej. Umożliwia ona ćwiczenie koncentracji, pamięci oraz ruchu, np. małej motoryki. Pomaga zachować poczucie samostanowienia, wysoką samoocenę, umożliwia rozwój. Pacjenci chcą dzielić się swoimi wspomnieniami. Tym razem są to wspomnienia dotyczące okolic Gniezna i przyrody.
Konsultacja merytoryczna: Agnieszka Antosik „Drzewnik” , Monika Komasa @Kobiety Katedr- terapia zajęciowa, zespół psychologów i terapeutów zajęciowych Szpitala Pomnik Chrztu Polski.
