VI Powitanie Lata na Kipie - słowiańska baśń zaklęta w czasie

W samym sercu pradawnej ziemi, gdzie szept ziół miesza się z echem dawnych wieków, a pola i lasy niosą pamięć przodków - rozbrzmiała opowieść. Łagiewniki Kościelne, jak co roku, stały się bramą między światami. Na KIPIE, gdzie ziemia pulsuje rytmem starej pieśni, spotkali się mieszkańcy, by przywitać lato - tak jak czynili to nasi słowiańscy przodkowie, w noc pełną czarów i znaków.

Gdy zegar wskazał godzinę siedemnastą, dzieci ze Szkoły Podstawowej w Łagiewnikach Kościelnych, niczym młodzi kronikarze, otwarły księgę legend. Razem z Artystycznymi Babkami z Biglem - miejscowymi Słowiankami z sercem i pieśnią - przywołały trzy wielkie opowieści:

- o Lechu, Czechu i Rusie, co ślad swój w ziemi Słowian pozostawili,

- o Piaście, co z prostoty wyrósł ku wielkości,

- i o Bolesławie Chrobrym - królu, którego korona stała się pieczęcią naszej tożsamości.

W pieśniach, stroju i słowie odżyły dzieje, a echo tysiąclecia koronacji króla Bolesława rozbrzmiało nad Kipą z mocą, która porusza serca. Wśród dziecięcego śmiechu, w zapachu miodu i ziół, w tańcu wianków i śpiewie kobiet, każdy mógł odnaleźć cząstkę pradawnego świata. Czas jakby się zatrzymał - a może tylko powrócił do źródła. Gdy nastała noc i zegar wskazał godzinę dwudziestą drugą, nadszedł czas rytuału - pradawnego, świętego, splatanego z tradycją i światłem ognia. Dziewczęta w bieli, z wiankami z rumianku, mięty i bławatków, stały się obrazem czystości i magii. Młodzież, niczym postacie z dawnych podań, tańczyła przy ogniu, śpiewała melodie, które zdawały się pochodzić z ust samych boginek i duchów puszczy.

A przy stawie... ożyła dawna codzienność - kobiety ubijały masło, zagniatały chleb, przędły wełnę, prały w balii, a zioła lipowe w ich dłoniach nabierały mocy. Mężczyźni zaś - zmęczeni, lecz pogodzeni z trudem ziemi - dzielili się chlebem, opowieścią i czasem. Wśród pochodni, wśród tańca i śmiechu, nadszedł moment najbardziej oczekiwany. Dziewczęce wianki, puszczone na wodę, niosły marzenia i pytania do losu. Te, które zgasły - zostawiły w sercach nutę zadumy. Te, co popłynęły - dały nadzieję na miłość. A później... zamilkło wszystko. I w tej ciszy, między jednym oddechem a drugim, w samym środku nocy - zakwitł kwiat paproci. Może tylko w oczach tych, którzy wierzyli. Może naprawdę. Ale jedno jest pewne - magia była z nami. Niebo przecięły błyskawice świateł - ognie radosne, fajerwerki, jak znaki od bogów, oznajmiały: oto nadeszło lato!

To, co się wydarzyło, nie powstało z niczego. Zrodziło się z pasji, pracy i serca wielu. Gdy organizatorka poprosiła ich na scenę - niemal cała się zapełniła. Bo to wspólnota - serce Słowian - uczyniła tę noc prawdziwą opowieścią. Z głębi serca dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tego, byśmy choć na chwilę mogli znów poczuć się częścią pradawnego świata. By legenda ożyła. By wiara, tradycja i piękno znów przemówiły jednym głosem - głosem Lata na Kipie. Dziękujemy. Do zobaczenia za rok - przy ogniu, przy pieśni, przy wodzie!

Fot. nadesłane

::attachment{"type":"gallery","item_id":"21499", "template": "thumb3"}